Trippe IV DE -1076 - Geskiedenis

Trippe IV DE -1076 - Geskiedenis

Trippe IV

(DE-1076: dp. 3,963 (v.), 1, 438 ', b. 47'; dr. 26 '; s. 26+ k .; cpl. 246; a. 1 5 ", 1 ASROC/Standard missile in., 1 Sea Sparrow in., 4 15,5 "ASW tt .; cl.Knox)

Die vierde Trippe (DE-1076) is op 29 Julie 1968 in Westwego, La, neergelê deur Avondale Shipyards, Inc .; op 1 November 1969 bekendgestel; geborg deur mev John S. Foster; en op 19 September 1970 in diens van Charleston, SC, het Comdr. Allen B. Higgenbotham in bevel.

Trippe het die uitrusting gedurende die eerste week in Februarie 1971 voltooi, ammunisie by die wapensstasie gelaai op die 7de en 8ste en Charleston skoongemaak op die 9de. Na 'n verblyf van vyf weke in Newport, R.I., het die escortskip op 23 Maart begin om opleiding in die Karibiese Eilande te doen. Tydens die vaart besoek sy Guantanamo Bay, Kuba; Frederiksted, St. Croix, in die Amerikaanse Maagde -eilande; Puerto Rico; en Andros -eiland in die Bahamas. Sy onderbreek haar vaart tussen 22 en 28 April om 'n toesigmissie aan die kus van Haïti uit te voer net na die dood van die president van Haïti, Francois Duvalier. Sy hervat die opleiding op 29 April en hou aan tot 23 Mei toe sy huis toe is. Trippe het Newport weer op 26 Mei binnegekom en daar gebly tot 6 Julie en tussen 14 en 16 Junie finale proewe uitgevoer. Die skip het die Boston Naval Shipyard op 7 Julie binnegegaan en begin met die afskud van beskikbaarheid, wat insluit die installering van een sonar en twee missielstelsels. Sy het op 9 Desember seeproewe voltooi en 10 dae later na Newport teruggekeer.

Op 10 Januarie 1972 vertrek sy uit Newport vir operasies in die Karibiese Eilande. Op die 26ste, net voor hy die Maagde -eilande bereik het, het Trippe 'n brandende handelaar raakgeloop, SS Fiona C. 'n Boarding party van Trippe het daarin geslaag om Fiona (~. Se anker te laat val om te keer dat sy op Culebra -eiland aan wal dryf. Nadat hy die kuswag in kennis gestel het. owerhede van die presiese posisie van die brandende skip, het Trippe die hawe by St. kom op 22 Februarie by Newport aan. Van toe tot 28 April het sy in die Newport-omgewing gebly en slegs een keer van 13 tot 17 Maart op die see gestap om deel te neem aan COMPTUEX 8-72. Tussen 28 April en 11 Mei het Trippe aangesluit LANTREADEX 4-72. Sy het op 11 Mei na Newport teruggekeer en amper 'n maand lank gebly.

Op 6 Junie vertrek sy uit Newport na die Stille Oseaan. Sy het op 10 Junie deur die Panamakanaal gegaan en, na stop by Oahu en Guam, by die 7de vloot by Subic Bay in die Filippyne aangesluit op Onafhanklikheidsdag. Vyf dae later het Trippe, saam met Amerika (CVA-66), na die gevegsgebied voor die kus van Viëtnam gegaan. Die volgende maand het sy gevegsoperasies in die Golf van Tonkin uitgevoer. Sy het as planbeskermer vir Amerika gedien en vlootondersteuningsmissies uitgevoer vir troepe aan wal in die omgewing van Quang Tri City en die ou keiserlike hoofstad, Hue. Die oorlogskip het op 13 Augustus na Subicbaai teruggekeer.

Kort na haar aankoms, is Trippe beveel om na die Midde-Ooste te gaan om missies uit te voer wat oorspronklik aan Warrington beskadig was (DD-843). Op 16 Augustus vertrek sy uit die Filippyne en kom na besoeke aan Singapoer en Ceylon in Manama, Bahrein, aan. Byna drie maande lank het sy welwillendheidsbesoeke aan die hawens van die Midde-Ooste gedoen, by Bandar Shapur, Iran; Sitrah, Bahrein Karachi, Pakistan; Djiboeti op die Franse gebied Afars en Issas; Victoria in die
Seychelle Eilande; Tamatave, Malgassiese Republiek; en Mombasa, Kenia.

Op Mombasa het sy haar pligte op 2 November aan Sellars (DDG-11) oorgegee en teruggegaan na die Verenigde State. Op pad huis toe stop Trippe by Loureneo Marques, Mosambiek; Luanda, Angola; Dakar, Senegal en Bermuda. Op 2 Desember het sy vasgemeer by Newport en begin met 'n staking ná die ontplooiing

Trippe het l973 in die hawe in Newport geopen en voorberei op 'n beperkte beskikbaarheid by die Boston Naval Shipyard. Tussen 9 en 12 Januarie het sy 'n kort entjie na Earle, N.J., gehardloop om ammunisie af te laai en op 6 Februarie die werf binne te gaan. Gedurende haar byna vyf maande op die werf, is Trippe se DASH -vliegdek en hangar vergroot om 'n ligte helikopter in die lug te beman (LAMPS) vir antisubmarine -oorlogvoering, raketafweer teen skepsels, soek -en -redding en algemene missies. Sy het ook die tussentydse oppervlak-tot-oppervlak-missielstelsel (ISSM) ontvang. Die begeleide skip het haar beskikbaarheid op 27 Junie voltooi, ammunisie gelaai by Charleston op 29th en op pad na Guantanamo Bay, Kuba. Na heropleiding en kwalifikasies vir missiele en geweervuur ​​op Vieques Island, het sy laat in Julie saam met Carrier Division 6 gewerk. Trippe keer op 29 Julie terug na Newport om haar voor te berei op haar komende ontplooiing.

Op 80 Augustus vertrek sy uit Newport in geselskap met Dewey (DIG-14) en Harry E. Yarnell (DLG17). Op 7 September meld sy haar diens aan by die 6de vloot in Lissabon, Portugal. Drie dae later sluit sy aan by eenhede van die otter -NAVO -vloot in Operasie "Quickshave", wat op die 20ste geëindig het. Na 'n besoek aan Falmouth, Engeland, het sy na die oostelike Middellandse See gegaan, waar sy saam met die Task Force (TF) 60 opereer het. Vir die res van die ontplooiing het Trippe TF 60 -draers ondersoek, onderzeeërs van die Sowjetse Mediterreense eskader geleë, en deelgeneem aan skietoefeninge. Op 14 Januarie 1974 het Trippe haar pligte oorgegee tot haar verligting in Rota, Spanje, en huis toe gegaan. Sy het die 24ste na Newport teruggekeer en begin met 'n maand lange stand-by ná die ontplooiing. Op 28 Februarie vertrek sy uit Newport en op 1 Maart het sy haar nuwe tuiste, Charleston, SC binnegekom.

Op 9 Januarie 1975 het die oorlogskip Charleston verlaat en 'n diensplig in die Indiese Oseaan onderneem. Stomend via die Kaap die Goeie Hoop het sy op 13 Februarie haar diens aangemeld by die Midde -Ooste -mag in Mombasa, Kenia. Vier dae later is Trippe noordwaarts na Bandar Abbas, Iran, waar sy op die 27ste aangekom het. Daar vermaak sy die neef van die Shah, prins Shafique, 'n kaptein in die keiserlike Iraanse vloot en bevelvoerder van sy Destroyer Squadron 1

Van daar af reis sy op besoeke aan hawens aan die Indiese Oseaan, waaronder Karachi, Pakistan, Djiboeti, die Franse gebied Afars en Issas, en Hodeidah, Jemen. Haar reeks hawe -besoeke is laat in Maart onderbreek toe sy gevra is om die politieke omstandighede in Saoedi -Arabië na te gaan na die moord op koning Faisal. Op 1 April hervat sy haar reisplan deur Jidda, Saoedi -Arabië, te besoek om Saoedi -seevlootpersoneel aan te pak vir opleiding. Van daar af het sy na Bahrein gegaan. Tydens hierdie reis het sy eenhede van die Sowjet -Indiese Oseaan -eskader langs Socotra -eiland teëgekom. Na vyf dae in Manama, Bahrein, vaar sy op 16 April die see in om dieselfde Sowjet -skepe te sien tydens hul oefening "Okean 75." Toe hy van die plig ontslaan is, besoek Trippe Bandar Abbas weer op die 30ste. Die oorlogskip het op 28 Mei haar toer in die Midde-Ooste by Mombasa voltooi en deur die Suezkanaal en die Middellandse See gegaan na die Verenigde State. Nadat sy by Rota, Spanje, gestop en die Atlantiese Oseaan oorgesteek het, het sy Charleston binnegegaan op 29 Junie. Die volgende dag is Trippe herontwerp as 'n fregat FF-1075. Na 'n somer van opleiding en 'n vaartskip op die middeskip, het die fregat op 6 Oktober in Charleston opgeknap.

Trippe het op 23 Junie 1976 die opknapping voltooi. Die daaropvolgende drie maande is in die Karibiese Eilande deurgebring waar die vloot -fregat opknappingsopleiding gedoen het. Op 8 Oktober, na haar tuishaven, Charleston, het Trippe die res van 1976 deurgebring om 'n streng inspeksieplan te doen ter voorbereiding op 'n komende ontplooiing in die Midde -Ooste.

Na 'n tegniese beperkte beskikbaarheid van 27 Desember 1976 tot 29 Januarie 1977, vertrek Trippe op 31 Januarie uit Charleston. Die skip het 'n reeks besoeke aan die Wes -Afrikaanse hawens onderneem terwyl hy op pad was na die Middellandse See vir 'n deurgang van die Suezkanaal. Van 8 Maart tot 14 Julie was Trippe onder die operasionele beheer van die bevelvoerder van die Midde -Oosterse mag. Na afloop van haar ontplooiing, keer Trippe op 15 September terug na Charleston. Na afloop van die stilstand na die ontplooiing het die skip 'n groot aantal inspeksies uitgevoer, beide aan die gang en in die hawe.

Desember 1977 en Januarie 1978 is bestee aan die voorbereiding vir 'n implementering in April sowel as 'n ingrypende vlootoefening, "LEES: g 1-78", wat gedurende Februarie in die Karibiese Eilande uitgevoer is. Op 4 April het Trippe na die Middellandse See ontplooi en op 26 Oktober teruggekeer. Die gewone stand-by na-ontplooiing het gevolg, wat die jaar 1978 afgesluit het.

Trippe het een strydster verdien vir diens aan die kus van Viëtnam.


James A. Trippe III Doodsberig

& ldquoGone But Not Forgotten, In Memory: Of My BESTE VRIEND JAMES ASHLEY TRIPPE II Die jare wat ons gedeel het, was vol vreugde. Die herinneringe wat ons gemaak het. Lees meer »& rdquo
1 van 15 | Geplaas deur: Teri Trippe - Sonsondergang, SC

Ek mis my boetie. Ek onthou altyd daardie glimlag. Ons het baie pret gehad toe ons klein was. Waarheen het die tyd gegaan? Ek mis jou. Ek weet, eendag. Lees meer »& rdquo
2 van 15 | Geplaas deur: Cindy Williamson - Gainesville, GA

& ldquoi mis jou elke dag meer, ek hou van jou vir ewig, sien jou in die hemel my jimbo eendag liefde altyd elaine trippe & rdquo
3 van 15 | Geplaas deur: lainiebug - taylors, SC - man

Ek het hom liefgehad soos my eie pa, so soms word ek kwaad vir hom omdat hy weg is en dat God hom van ons weggeneem het. Hy was altyd daar sonder om te huiwer. Lees meer »& rdquo
4 van 15 | Geplaas deur: kely m. trippie - groener, SC

En toe ek hom die eerste keer ontmoet het, het hy my laat welkom voel deur my sy laaste koekie te gee. lol Hoe bedagsaam !! Ken sy oudste Seun James, en. Lees meer »& rdquo
5 van 15 | Geplaas deur: terra hazen - Vriend van die gesin

& altyd sal onthou word omdat hy so lief was. & rdquo
6 van 15 | Geplaas deur: kely m. trippe - dogter Inlaw

Ek wil my meegevoel betuig met die hele Trippe -familie: ek het James net 'n kort rukkie geken, maar hy was 'n baie hardwerkende, liefdevolle omgee en. Lees meer »& rdquo
7 van 15 | Geplaas deur: Rhonda Godfrey - Greer, SC

& ldquoWaar om te begin? Ek het Jim seker al 15 jaar geken. Hy was altyd interessant om mee te praat en het my baie visvangstories vertel. Sy kennis in soveel. Lees meer »& rdquo
8 van 15 | Geplaas deur: Sandra K. Cline - Greer, SC

& ldquokay-kay, elaine, lee ons gebede en simpatie is met almal in hierdie moeilike tyd dat ons James nie so goed leer ken het nie, maar deur die res van die familie. Lees meer »& rdquo
9 van 15 | Geplaas deur: tina en corey waddell - groener, SC

& ldquoJames A Trippe III, was skielik oorlede nadat hy 'n massiewe hartaanval gehad het. Hy is my swaer en my baas en my vriend. James is nie weg nie. Lees meer »& rdquo
10 van 15 | Geplaas deur: Teri Trippe - Sonsondergang, SC

& ldquoJames was 'n liefdevolle man wat sy kinders gekoester het en ek weet dat hy hulle gekoester het Kay-Kay Brandon Elaine Jamie en familie met wie u my innige simpatie het. Lees meer »& rdquo
11 van 15 | Geplaas deur: sandy odell - groener, SC

& ldquoKay Kay en Elaine Brandon my innige simpatie is met julle almal en die res van die gesin
12 van 15 | Geplaas deur: kelly jenkins - landrum, SC

& ldquoKatlin, Jamie, Elaine en familie James was 'n goeie man met 'n groot hart, veral as dit by sy kinders kom, het hy hulle onvoorwaardelik liefgehad .. julle almal. Lees meer »& rdquo
13 van 15 | Geplaas deur: sandy odell - groener, SC

& ldquoJames was 'n baie goeie en liefdevolle persoon wat ons baie sal mis. Mag God met die gesin en geliefdes wees wat so 'n dierbare persoon verloor het. Ek het nou net. Lees meer »& rdquo
14 van 15 | Geplaas deur: Beth Ross - Greer, SC

Die personeel van The Mackey Mortuary wil u ons innige meegevoel betuig in hierdie moeilike tyd. & rdquo
15 van 15 | Geplaas deur: The Mackey Mortuary

  • Sien alles
  • Laat 'n geheue agter
  • Steek 'n kers aan

James Ashley Trippe, III, van Travelers Rest, is Donderdag 26 Maart 2009 oorlede.

Gebore in Moncks Corner, was hy die seun van James A. Trippe, Jr., en Hazel Murdoch Trippe, van Greenville.

Hy was 23 jaar president van JAT Incorporated.

Benewens sy ouers word hy oorleef deur 'n seun, James A. Trippe, IV 'n kleinseun, James A. Trippe, V., beide van Greenville 'n dogter, Katlyn Trippe, van Taylors 'n broer, Paul Trippe van Sunset twee susters, Cynthia Williamson, van Greenville en Lori Fields, van Simpsonville.

Gedenkdienste word gehou op Saterdag 4 April 2009 om 14:00 in The Mackey Mortuary, Century Drive. Die gesin sal na die diens vriende ontvang.

Doodsberigte en aanlynregister by www.mackeymortuary.com

Besoek

na die diens by - The Mackey Mortuary
311 Century Drive
Greenville, SC

Begrafnisdiens

Die Mackey Mortuary
311 Century Drive
Greenville, SC


The Pan Am Series – Part V: The “Nautical Airline ”

Pan American World Airways is nog altyd geassosieer met die see en nautiese dinge. Sy vliegtuie is genoem “Clippers ” en baie van die Clipper -name het verwysings na die see, veral met die Boeing 747 -vliegtuie, wat name gekry het soos Pride of the Sea, Champion of the Seas, Spark of the Ocean, Belle van die see, Crest of the Wave en Sovereign of the Seas, om maar net 'n paar te noem.

Hoe Pan Am die “Nautical Airline ” geword het, is gefokus op die stigter van Pan Am, Juan Trippe, wat van die begin van sy onderneming met die stigting van 'n lugdiens van hierdie idee gedroom het. Hoe Pan Am gevorm is, is 'n verhaal van wiel en handel, samesmeltings en verkrygings en finansiële en politieke maneuver wat goed gedokumenteer is in die Pan Am -literatuur, insluitend Robert Daley's 'N Amerikaanse Saga – Juan Trippe en sy Pan Am -ryk, Marylin Bender en Selig Alyschul ’s Die gekose instrument en R.E.G. Davies ’ Pan Am, 'n lugredery en sy vliegtuie.

Dit is egter genoeg om te sê dat dit nuttig is om 'n bietjie agtergrond te hê. Aan die begin was daar vier belangegroepe, soos geïdentifiseer deur R.E.G. Davies in Pan Am, 'n lugredery en sy vliegtuie. Die eerste groep, die Montgomery Group, het Pan American Airways, Inc. (PAA) gestig. Dit is op 14 Maart 1927 gestig deur Air Force Majors "Hap" Arnold, Carl Spaatz en John H. Jouett, later saam met John K. Montgomery en Richard B. Bevier, as 'n teenwicht van die Duitse vervoerder "SCADTA" (Colombo -German Aerial Transport Co) wat sedert 1920 in Colombia bedryf is. SCADTA word beskou as 'n moontlike Duitse lugbedreiging vir die Panamakanaal. Uiteindelik het Montgomery 'n versoekskrif aan die Amerikaanse regering versoek om 'n bod op 'n Amerikaanse lugpos -kontrak tussen Key West en Havana (FAM 4) te vra en die kontrak gewen. PAA het egter geen vliegtuig gehad om die taak te verrig nie en het nie landingsregte in Kuba gehad nie. Ingevolge die kontrakvoorwaardes moes PAA teen 19 Oktober 1927 vlieg.

Op 2 Junie 1927 stig Juan Trippe die Aviation Corporation of America (ACA) (die Trippe Group) met finansieel kragtige en polities goed gekoppelde steun, en verdien $ 300,000. Op 1 Julie het Reed Chambers en finansier Richard Hoyt (die Chambers-Hoyt Group) Southeastern Airlines gevorm. Op 8 Julie het Trippe Southern Airlines gevorm en op 11 Oktober is Southeastern weer opgeneem as Atlantic, Gulf en Caribbean Airways. Trippe het toe 'n samesmelting tussen hierdie drie groepe voorgestel en sodoende 'n troefkaart gespeel: Hy en John A. Hambleton, een van sy ondersteuners, het na Kuba gereis en die Kubaanse president oorreed om aan die Aviation Corporation landingsregte toe te staan, wat Montgomery &# 8217's se poskontrak is nutteloos as 'n bedingingsbrief. Na baie stryery tussen die groepe, insluitend 'n vergadering op Hoyt se seiljag waartydens assistent -posmeester -generaal Irving Grover gedreig het dat as daar geen ooreenkoms is nie, niemand 'n kontrak sal toeken nie, word die Aviation Corporation of the Americas gevorm, wat as Pan American Airways, onder leiding van Juan Trippe. Later is die naam van die onderneming verander na Pan American Airways.

Die sperdatum van 19 Oktober het egter nog aangebreek. 'N Fokker F-VII-vliegtuig is gekies vir die operasie, maar kon nie gebruik word nie omdat Meacham ’s Field in Key West nie voltooi was nie en nie die vliegtuig kon huisves nie. Wat gebeur het, was 'n wonderwerk van die elfde uur. Pan American se verteenwoordiger in Miami het verneem dat 'n Fairchild FC-2-vliegtuig in Key West was en 'n orkaan bedreig. Die vliegtuig was in besit van West Indian Aerial Express (die Fairchild Group) en 'n ooreenkoms is aangegaan om die vliegtuig te huur. Die vlieënier is $ 145,50 aangebied om pos te vervoer na Havana wat pas op die spoorweë Florida East Coast-Atlantic Coast Line aangekom het. Die orkaanbedreiging verdwyn en die reis is gemaak. Die res is geskiedenis.

Op 28 Oktober 1927 het die Fokker Key West verlaat op 'n eerste Amerikaanse vlug van Pan American, met 772 lb pos. Op 16 Januarie 1928 is die eerste passasiersvlug op dieselfde roete voltooi. En op 28 Oktober 1928 stig Pan American sy Miami -basis by Dinner Key.

In 1931 verkry Pan Am die Sikorsky S-40, die eerste vliegtuig wat as 'Clipper' aangewys sou word. Hierdie benaming het ontstaan ​​as gevolg van Trippe se fassinasie met skepe en die see. As kind het hy op Cunard Line -skepe na Europa gereis en hierdie bekoring het oorgegaan tot die idee dat Pan Am 'n soort nautiese lugredery moet wees.

RMS Mauretanië, 'n Cunard -voering waarmee Juan Trippe moontlik na Europa gereis het.

In hierdie rigting het 'n maritieme kultuur ontstaan. Andre Priester, wat Trippe voorheen as hoofingenieur aangestel het, het die vlieëniers as vlootoffisiere aangetrek met goue vlerke vasgesteek op hul borssakke. Goue strepe was op die baadjie se moue om rang te toon. Die vlieëniers het ook hoede met 'n wit omslag en 'n goue band gedra. En, volgens Robert Daley in 'N Amerikaanse Saga, Priester “ verlaat [die vlieëniers] om hierdie pette in die indrukwekkende, hoë piekvorms te vou of te draai, so dierbaar vir die meeste vlieëniers se harte. Die gekose instrument Die afstand tussen die lugredery en die lugvaart is al te naby aan die geskiedenis, gesimboliseer deur die kakiebroek, leerbroeke, baadjie en helm van die waaghalse flyer. [Pan Am ’s] vlieëniers is belê as ingenieurs vir wie vlieg 'n wetenskaplike onderneming was, eerder as 'n opwindende eskapade. om universiteitsgrade te hê voor die aanstelling en om bewese vaardigheid te toon voor bevordering in die vliegdek. Nash het as 'n vierde beampte begin voordat hy na Kaptein gekom het.

Sikorsky S-40 – Op die foto is die Southern Clipper

Toe die S-40 sy debuut maak, was dit die grootste vliegtuig wat in die Verenigde State gebou is. Sy eerste reis op 19 November 1931 was van Miami na die Canal Zone met 32 ​​passasiers saam met Charles Lindbergh by die kontroles en Basil Rowe (voorheen by die West Indian Aerial Express) as medevlieënier. Igor Sikorsky, wat Trippe vroeër aan boord gebring het om 'n vliegtuig te ontwerp volgens Pan Am ’ se eie spesifikasies (die voorganger van die S-40, die S-38) het ook 'n geruime tyd by die kontroles gehad.

Trippe het die vliegtuig die Amerikaanse klipper. Miskien geïnspireer deur afdrukke van Amerikaanse knipskepe wat in sy huis hang of terugkom na sy afkoms uit Maryland, waarvandaan hierdie vinnige seilskepe hul oorsprong in die werf van Baltimore gehad het, was dit volgens Bender en Altschul dan geskik om die eerste vervoer te bel skip ontwerp vir internasionale lughandel na die wonderlike vaartuie. Daarna sou alle Pan Am -vliegtuie as Clippers aangewys word.

Clipper Pride of the Ocean op die Londense Heathrow -lughawe

Clipper Dashing Wave op die lughawe van Buenos Aires Ezeiza

Die operasie sal in ooreenstemming wees met maritieme kennis en gebruik. Die vlieënier is 'kaptein' genoem en die medevlieënier 'eerste offisier'. Die titel “captain ” impliseer meester van die skip of uitvoerende hoof van die vlieënde boot. Spoed is bereken in knope (seemyl per uur), tyd in klokke en 'n bemanningstoer was 'n "horlosie". In die kajuit sou mure en plafonne volgens Daley afgewerk wees in okkerneut geverf in 'n donker vlek, en die vyftig passasiers sou sit in Queen Anne -stoele, gestoffeer in blou en oranje. Die mat sou blou wees en die vensters met toublindings. Soos aan boord van enige skip, sou lewensringe aan die mure van die sitkamer hang. Hulle uniforms was 'n swart langbroek en 'n wit middellyfbaadjie oor wit hemde en swart dasse. Rentmeesters het middels vir lugsiekte versprei, verversings bedien (en in die S-40, warm maaltye in die kombuis van die vliegtuig voorberei), skilderagtige aantreklikhede uit die vensters van die vliegtuig uitgewys en gehelp met die rompslomp van die doeane en landingsprosedures. & #8221

Dit lyk asof hierdie nautiese benadering die hele bestaan ​​van Pan Am voortduur. Die vliegdek – brug – was altyd op die boonste dek, soos op 'n seevaart. Dit was duidelik in die vlieënde bote, waaronder die Martin M-130, die China Clipper, die Boeing 314, die Boeing 377 Stratocruiser en die Boeing 747, met sy vliegdek op die boonste dek van die vliegtuig.

Die vliegdek van die Boeing 314 het soos die brug van 'n handelsskip gelyk:

Die “Bridge ” van die Boeing 314

Let op die Clipper -skip op die voorste skut van die Boeing 707:

Die binnekant van die Boeing 707 in die opstel van die ekonomie vir die hele ekonomie.

Hieronder, die SS Verenigde State en die brug van 'n groot handelskip:

SS Verenigde State
(Foto krediet Charles Anderson)

Brug van 'n Roll On/Roll Off -handelsskip.

Die gevoel was ook algemeen by Clipper -vertrek, veral vanaf Dinner Key in Miami gedurende die beginjare en Pan Am ’s Worldport by die John F. Kennedy -lughawe in New York in die latere jare. Daar was 'n atmosfeer soortgelyk aan die vertrek van 'n seevaart, met feestelikheid, gevoel vir avontuur en afwagting op 'n reis na 'n verre plek. Die instelling by die Worldport, veral met die aand se vertrek na verre bestemmings, het passasiers en welwillende by die hek ingesluit, met die oog op die Clipper wat gereed was vir die lang reis wat voorlê. Daar was 'n gevoel van drama, die tipe drama wat Juan Trippe waarskynlik voorgestel het vir elke vertrek van Clipper. Die romanse om na verre plekke te reis, was deel van die Pan Am -ervaring.

Die nautiese element verskyn ook in baie gedrukte brosjures en plakkate van Pan Am ’, sowel as op die voorblad van 'n jaarverslag.

Soos die jare egter verbygaan, het die romanse van die “nautical airline ” begin verslyt. Miskien het Pan Am dit probeer bewaar met die Boeing 747, maar die tye het verander. Die groot seevaartuie is gou vervang deur vaartuie, waar passasiers meer geïnteresseerd was in die vermaak aan boord as in die rustige omgewing van die see (alhoewel dit steeds op vragskepe ervaar kan word). Vliegtuigpassasiers het meer belang gestel om van A na B teen die laagste tarief te kom, eerder as om die atmosfeer van 'n vlieënde seevaart te ervaar. Vliegtuie het meer soos busse geword, met die uitsondering van die premium kajuite, eerder as lugskepe wat die lugweë beheer. En die brug, beide op baie vaartuie en op die grootste passasiersvliegtuie ter wêreld, sou nie meer op die boonste dek wees nie. Dit lyk asof die gevoel van beheer oor die lugweë en die see verdwyn, en die brug, en voorheen heilige navigasie behou, soos welsprekend beskryf deur John Maxtone-Graham in Linne na die son, is nou bloot 'n funksionaris om passasiers van A na B, of in die geval van 'n vaartuig, van A na A te vervoer via hawe -besoeke.

Op die A-380 is die vliegdek tussen die hoof- en boonste dekke geleë:

A-380 – Let op die ligging van die vliegdek in vergelyking met Boeing 747, hierbo op die foto.

En op die nuwer vaartuie is die brug nie op die hoogste dek nie, soos hier op die Holland America Line ’s getoon Eurodam.

MS Eurodam Let op die ligging van die brug vier dekke onder die boonste dek.

Miskien is Pan Am the Nautical Airline deur sy eie sukses oorkom. U kan egter nie ontken dat die idee van 'n seeman 'n noodsaaklike stap was in die proses om die wêreld te verklein nie. Nou, met die tegnologie van vandag, is dit waarskynlik nie meer nodig nie. Gelukkig gaan een tradisie van die nautiese lugredery voort: die bevelvoerder van 'n vliegtuig is steeds die “Captain ”.

Om meer te wete te kom oor die geskiedenis van hierdie baanbreker -lugredery, klik op die titel hieronder vir 'n voorsmakie van

Hierdie boek is beskikbaar op eBay.

Nog 'n uitstekende boek is Pan Am – Persoonlike huldeblyk aan 'n wêreldwye lugvaartpionier, wat gepubliseer is ter herdenking van die 90ste herdenking van die stigting van Pan Am ’s. Dit bevat meer as 80 verhale wat geskryf is deur voormalige werknemers van Pan Am en internasionale mediavriende wat tydens hul geskiedenis persoonlike ervaring gehad het met baie van die belangrikste gebeurtenisse van Pan Am. Dit is die perfekte metgesel vir Pan American World Airways – Images of a Great Airline Second Edition en kan op Amazon gekoop word.

Voorskou Pan American World Airways – Lugvaartgeskiedenis deur die woorde van sy mense, wat op Amazon beskikbaar is.

Vir meer inligting oor die geskiedenis van Pan American World Airways, besoek: Pan Am Historical Foundation


Fulque, nascido em 1043, [3] era o filho mais novo de Godofredo II de Gâtinais (também conhecido como Aubri), en Ermengarda de Anjou. Ermengarda era uma filha de Fulque, o Preto, conde de Anjou, [2] e a irmã de Godofredo Martel que precedeu Fulque e seu irmão Godofredo como Conde de Anjou. [2]

Quando Godofredo Martel morreu sem herdeiros diretos deixou Anjou a seu sobrinho Godofredo III de Anjou, irmão mais velho de Fulque, le Réchin. [4] Fulque lutou com seu irmão, cujo governo foi considerado incompetente, e o capturou em 1067. [5] Sob pressão da Igreja, libertou Godofredo. Ons kan ook die romperam para lutar novamente sien, en ons kan ook nie 'n nuwe Godofredo vir die eerste keer vir Fulque skryf nie. [6] Dit is 'n substansiële foi perdido durante of control angevino devido ens dificuldades resultantses pobre reinado de Godofredo e a guerra civil subsente. Saintonge foi perdida, e Fulque tinha que dar Gâtinais en Filipe I de França para aplacar o rei. [7] Die regering kan 'n volledige herwinning van die beheer van die baronato angevino hê, maar ook 'n normale invloede van Maine en Bretanha. [8]

Em 1096 Volledige gegewens om die geskiedenis onvolledig te maak Fragmentum historiae Andegavensis, ou "História de Anjou". A autoria and autenticidade deste trabalho é contestado. [9] Apenas a primeira parte da história, descrevendo a ascendência de Fulque, é sobrevivente. A segunda parte, supostamente descrevendo o próprio reino de Fulque, não foi recuperado. Se o escreveu, é uma das primeiras obras medievais da história escrita por um leigo. [nota 1] [10]

Meer as 1109 restaurante en restaurante kan 'n goeie idee hê vir Godofredo Martel. [11]

Ons kan die hele tyd vir 'n hele tyd 'n ekso of 'n kwantitatiewe ele repudiou gebruik. [12]

Sua primeira esposa foi Hildegarda de Beaugency. [2] Juntos, eles tiveram uma filha:

U kan meer as 1070, casou-se com Ermengarda de Bourbon. Juntos, eles tiveram um filho antes de Fulque a repudiar em 1075, possivelmente em razão da consanguinidade:

Por volta de 1076 casou-se com Ermengarda de Châtellailon. [2] Ele a repudiou em 1080, possivelmente em razão de consanguinidade. Em seguida, casou-se com uma filha sem nome de Walter I de Brienne de 1080. Este casamento também terminou em divórcio, em 1087. Por último, em 1089, casou-se com Bertranda de Monforte, [2] que aparentemente foi " sequestrada "pelo rei Filipe I de França em ou por volta de 1092. [nota 2] Eles tiveram um filho:


Império de Gana

O Império de Gana prosperou no ocidente africano pelo menos do século VI ao XIII EC. Não conectado geograficamente com o estado moderno de Gana, o Império de Gana era localizado na região do Sudão Oeste (atual sul da Mauritânia e Mali) tendo o Saara ao norte e as florestas tropicais ao sul. Ons kan ook hierdie fasiliteer vir 'n groot aantal ferro-, kobre-, ons-, marfim- en e -versamelings in die Níger e Senegal e seus afluentes. Os reis de Gana, vivendo na die hoofstad van Koumbi Saleh, tornaram-se extremamente ricos, konstruksie van ons woonstelle wat ons as 'n verwerker kan verwerk. Consequentemente, a reputação de Gana espalhou-se pelo norte da África e para a Europa, onde foi descrito como uma fabulosa terra de ouro. O Império de Gana desmoronaria a partir do século XII EC depois de secas, guerras civis, a abertura de rotas de comércio em outras localidades ea ascensão do reino Sosso (c. 1180-1235 EC) e depois, o Império de Mali (1240- 1645 EC).

Oeste Africano & a Região do Sudão

A região do Sudão do oeste da África (não deve ser confundida com o estado moderno de mesmo nome), onde o Império de Gana se desenvolveria, havia sido habitada desde o período Neolítico como evidenciado por túmulos, megalíticos e vestígonados vil Idade do Ferro. O Rio Níger inundava regularmente partes desta planície de pastagens secas e savana, o que proporcionava terras férteis for a agricultura que teve início high pelo menos 3.500 anos atros, um esforço muito ajudado pelo montante anual de chuvas da região. Cereais como o arroz vermelho africano e o painćo foram cultivados com sucesso, assim como leguminosas, tubérculos e raízes, plantas fibrosas e oleaginosas, e frutas. A pesca e a criação de gado e cabras foram outras fontes importantes de alimento.

Advertensie

Depósitos locais de cobre eram explorados e comercializados, enquanto o trabalho com metal na região, como indicado por achados arqueológicos, remonta até o século VI EC. Houve, também, muitos achados de cerâmica fina, muitas das quais foram comercializadas, como indicado por análises químicas da argila. Soortgelyk, of ons huidige era kan u 'n groter aantal plaaslike en kommersiële doeleindes bied, maar ons kan ook 'n aantal konkrete voorwerpe in die amptelike amptelike posisie aanbied. Die fato, die geskiedenis en die imporio de Gana se antieke do seculo XI EC permanentece vaga pela falta de fontes escritas and us resultados um tanto escassos da arqueologia. Entretanto, este último aumentou dramatamente no século XXI, e tanto a antiguidade quanto a extensão do comércio no oeste africano, em particular, são hoje considerados muito maiores do que anteriormente se achava.

Fundação

'N Fundação precisa do Império de Gana, ou o Reino de Gana, como às vezes se faz referência, não é conhecida. Pode-se chegar a datá-lo desde o século VI EC, mas evidências de qualquer tipo de aparato político não foram observados até mais tarde. O período em que o império esteve em seu auge é considerado ser entre os séculos IX e XI EC. O nome Gana provavelmente deriva de um título local significando rei.

Advertensie

O Império de Gana era em sua maioria composto do povo Soninké (também conhecidos como Sarakole), que falavam os idiomas Mandês (também conhecidos como línguas mandingas) e que ocupavam áreas de savana entre o Rio Níger (ao sudeste) e o Rio Senegal (ao sudoeste). Estes rios e o Deserto do Saara ao norte formam o triângulo de planícies de pastagens que o Império de Gana ocuparia (hoje são os territórios norte da Mauritânia e Mali). A região dominada pelos soninké é comumente referenciada como Wagadu nas tradições orais indígenas ou Wangara, o termo para Níger Médio cunhado por geógrafos muçulmanos.

Advertensie

Koumbi Saleh

É muito provável que a capital do Império de Gana tenha sido Koumbi Saleh (na ausência de qualquer outro candidato viável). Também conhecida simplesmente como Gana, é localizada a 322 quilômetros (200 milhas) a norte da moderna Bamako, Mali. A capital era muito maior do que se pensava anteriormente - as descrições árabes medievais que dão conta de uma população de 40-50.000 hoje parecem conservadoras após escavações mais recentes, que mostram uma cidade que se expandiu por uma área de 45 hectares, com vários assentamentos próximos que a circulavam. As escavações também revelaram uma mesquita significativa, uma grande praça pública, e partes de uma muralha circundante com portões monumentais. Moradias eram tipicamente de um andar e feitas de tijolos de lama seca, terra batida e madeira ou pedra, materiais utilizados desde a pré-história e ainda hoje em uso. O viajante árabe Al-Bakri, em visita, próximo ao fim da história do império, em 1076 EC, descreve a capital como sendo cercada de poços e com campos irrigados onde muitos vegetais cresciam. Ele afirmou:

O rei tem um palácio e várias habitações abobadadas, todas cercadas por um recinto como uma muralha. Ao redor da cidade do rei há prédios e bosques abobadados onde vivem os feiticeiros dessas pessoas, homens encarregados do culto religioso. Neles estão seus ídolos e os túmulos de seus reis.

(citado em Fage, 688)

Rei & Governo

Sendo, de fato, um conglomerado de aldeias governadas por um único rei, o império prosperou graças a um exército bem treinado que tinha unidades de cavalaria acesso a matérias-primas como minério de ferro para fabricação de armas e depósitos de ouro para pagar seus soldados. Talvez seja significativo que ferreiros e forjadores tenham gozado de muito prestígio na região do Sudão. A posse de camelos para transporte de mercadorias e pessoas foi outro fator contribuinte para a superioridade dos soninké sobre seus rivais. Com essas vantagens, o Império de Gana conquistou novos territórios e estados tributários de chefes tribais subjugados, e pôde monopolizar primeiro o comércio local, e mais tarde o regional.

O Rei de Gana era um monarca absoluto e chefe da justiça e religião do estado. Havia certo misticismo cultivado ao redor do governante, em parte devido ao seu papel como líder da religião animista entre seu povo. Sacrifícios e libações eram realizados em sua honra, havia regras estritas de etiqueta em sua presença e, quando morriam, seus túmulos ficavam num bosque sagrado, no qual ninguém podia entrar. O viajante Al-Bakri descreveu o rei de Gana nos seguintes termos:

Advertensie

O rei se adorna como uma mulher, fazendo uso de colares e braceletes, e quando ele se senta diante do povo, usa um gorro alto decorado com ouro e embrulhado em turbantes de algodão fino. Atrás do rei, dez pajens segurando escudos e espadas decorados em ouro, e ao seu lado direito ficam os filhos dos reis vassalos de seu país vestindo roupas esplêndidas e seus cabelos são entrançados com ouro.

(citado em Krieger, 322)

O rei dependia de conselheiros e, a partir do século XI EC, até recrutava comerciantes muçulmanos para servirem de intérpretes e como oficiais que ajudavam a gerir a economia e manter conhecimento das mercadorias entrando e saindo do país.

Comércio na África Ocidental

O Império de Gana dominou o comércio central do oeste da África no vale superior do Rio Níger desde o século VI ou VII EC. O controle sobre o comércio regional foi um negócio lucrativo para os reis de Gana que canalizavam mercadorias como ouro, marfim, peles, penas de avestruz, e escravos para os comerciantes muçulmanos (particularmente os berberes sanhaja) que enviavam caravanas de camelos que cruzavam o Saara pela África do Norte e que traziam o valioso sal para o sul. Mercadorias eram comumente taxadas em dobro, uma vez quando entravam no país e outra quando saíam.

Além da receita obtida com o comércio, o Império de Gana tinha acesso a recursos próprios, notavelmente o minério de ferro e o ouro dos campos de Bambuk, que a elite utilizava como moeda em troca de itens de luxo como tecidos finos, miçangas, cobre, e cavalos, tudo trazido pelos árabes do norte. Outra comódite usada em Gana, além do ouro, era o fio de cobre. Os reis de Gana mais uma vez ilustraram sua posição suprema ao proibir qualquer um, a não ser eles mesmos, a possuírem pepitas de ouro mercadores tinham de se contentar com ouro em pó. A política tinha a vantagem extra de assegurar que o rei detinha o controle do mercado de ouro, garantindo sua estabilidade ao não permitir que grandes quantidades circulassem ao mesmo tempo.

Advertensie

Influência Muçulmana

O islamismo se propagou pela região através dos mercadores muçulmanos ao passo que eles mantinham contato com comerciantes locais e com as elites das áreas urbanas. Os líderes podem ter reconhecido que adotar a religião (ou parecer adotar), ou ao menos tolerar, faria bem ao comércio. De fato, no Império de Gana, não há evidência alguma de que um rei tenha se convertido ao islamismo. Ao contrário, a capital de Gana em Koumbi Saleh foi dividida em duas cidades distintas a partir do século XI EC. Uma cidade era muçulmana e ostentava 12 mesquitas enquanto a outra, a apenas 10 km de distância, unida por muitos edifícios intermediários, era a residência real e tinha muitos santuários de cultos tradicionais, e uma mesquita para mercadores que fossem visitar. Essa divisão reflete a continuação das crenças animistas indígenas ao lado do islamismo, a original sendo praticada por comunidades rurais.

Declínio

O primeiro estágio do declínio do Império de Gana começou em meados do século XI EC. Cerca de 1076 EC quando a capital foi saqueada pelos Almorávidas da África do Norte (c. 1055 - c. 1147 EC), talvez em retaliação pela tentativa dos governantes de Gana ao forçarem sua presença nos centros de comércio do Saara. O Império de Gana lutou para se recuperar depois do saque. Governantes muçulmanos podem ter sido impostos pelos Almorávidas, porém faltam evidências concretas de qualquer tipo de conquista. Enquanto isso, cidades como Audagoste (est. 1055) foram perdidas para os reis de Gana, e então, permitiu-se que mercadores berberes controlassem mais diretamente o comércio da região.

O Império de Gana entrou em franco colapso durante o século XII EC. O declínio ocorre quando novas rotas de comércio são abertas mais a leste, e quando o clima seca de maneira incomum por um período prolongado, afetando a produção agrícola. Os governantes de Gana pouco se ajudaram, pois o império foi assolado por uma série de guerras civis, divisões talvez baseadas no conflito inerente entre as crenças muçulmanas e animistas. Enquanto isso, muitos chefes rebeldes aproveitaram a oportunidade de um governo central enfraquecido para declarar independência ao império, notavelmente Tekrur, na região do Sudão do Oeste, que controlava o Rio Senegal, e que havia inclusive se aliado aos Almorávidas.

O Reino de Sosso (também conhecido como Susu, c. 1180-1235 EC) foi o maior herdeiro do desmoronamento do Império de Gana, auxiliado pelo colapso dos Almorávidas em meio ao século XII EC. Entretanto, Sosso seria um reino de vida curta, sendo que seu rei Sumanguru (também conhecido como Sumaoro kante, r. de c. 1200 EC) foi derrotado por Sundiata Keita em 1235 EC. Sundiata também capturou a velha capital de Gana em 1240 EC, e ele viria a fundar então o Império de Mali, o maior e mais rico império já visto na África.

Com agradecimentos a Samuel Santos por sua assistência editorial ao preparar a tradução deste artigo para publicação.


Family Tree Preview

Il s'agit tout d'abord d'établir mes ascendances et d'élargir tout en restant dans la même famille. Je m'efforce de vérifier les références, mais il y a toujours des précisions à apporter. Il m'est utile de connaitre tous ceux que j'évoque et ne pas se contenter du nom et des dates. Merci pour tout complément ou toute précision. C'est un travail "continu" qui peut être amélioré et complété. L'axe initial était la Lotharaingie (Lorraine, Franche comté, élargie à la Suisse romande, mais l'espace s'élargit au midi, au nord de la France, au pays Flamands, à la Normandie et au Centre de la France, ainsi qu' à l'Italie du nord notamment. Merci à mon oncle Gonzague Audéoud qui avait commencé les bases de cette présentation et merci à tous ceux qui jouent le jeu en rendant ainsi public leur propre compilation. Je rêve d'une "nomenclature" claire et d'un travail collectif des historiens pour qu'ils normalisent les appellations dans les généalogies les plus anciennes, avant 1300, ainsi que les dates.


Nájera, capital de Navarra de 923 a 1076

Hubo un tiempo, a caballo del primer al segundo milenio, que Nájera fue capital del reino de Navarra.

En 923 el rey pamplonés Sancho Garcés I, en colaboración con Ordoño II de León, conquista Nájera y la Rioja Media y Alta, que deja bajo dominio de su hijo García Sánchez con la denominación de Reino de Nájera.

Tras la destrucción de Pamplona por Abderramán III en el 924 y la muerte de su padre al año siguiente, García Sánchez traslada su residencia a Nájera, en detrimento de Pamplona. Se denomina desde entonces rey de Nájera-Pamplona. García Sánchez desarrolló una activa política de repoblación de los nuevos territorios y favoreció con cuantiosas donaciones a los monasterios de la zona, especialmente a San Millán de la Cogolla.

La misma política mantendrá durante los primeros años Sancho Garcés II (970 – 994), pero las campañas de Almanzor le obligarán, al igual que a su hijo García Sánchez II el Temblón (994 – 1004), a firmar capitulaciones y pagar tributos a Córdoba.

Sancho III fue el gran impulsor de la ciudad de Nájera, donde celebró Cortes y otorgó el famoso fuero de Nájera, origen de la legislación navarra y base del derecho nacional. Favoreció las peregrinaciones a Santiago de Compostela, estableciendo albergues y hospitales, y convirtiendo a la ciudad en punto clave de la ruta jacobea del Camino de Santiago.

Tras la muerte de Sancho III se reparte su Imperio entre sus hijos García el de Nájera, Fernando I de Castilla, Ramiro I de Aragón y Gonzalo Sánchez. Se convierte Nájera en cuna de los reinos de Navarra, Castilla y Aragón, y al primogénito, García Sánchez III (1035 – 1054), llamado el de Nájera por haber nacido y estar enterrado en la ciudad, le corresponden los territorios patrimoniales de Nájera y Pamplona, así como la hegemonía política sobre los demás.

García el de Nájera extendió sus dominios por la Rioja Baja al conquistar Calahorra a la taifa de Zaragoza fundó el Monasterio de Santa María la Real como sede episcopal,y le dotó de numerosas propiedades. También creó la orden de caballería de la Jarra o de la Terraza, la primera de entre los reinos cristianos peninsulares favoreció los escritorios monásticos de San Millán, Nájera y Albelda. Murió en la batalla de Atapuerca (Burgos) en lucha contra su hermano Fernando I de Castilla, en septiembre de 1054.

Le sucede Sancho IV el de Peñalén (1054- 1076), que culmina las obras de Santa María la Real. En 1067 se celebra en el monasterio el concilio en el que se acuerda la sustitución del rito mozárabe por el romano. Unido a su primo Sancho Ramírez de Aragón, hizo frente a los intentos anexionistas del rey de Castilla. En junio de 1076, Sancho IV es asesinado por su hermano Ramón en Peñalén, actual Funes. Los conflictos que provoca este acontecimiento desembocan en la división del reino. La parte navarra quedó anexionada al Reino de Aragón.

Se pone fin de este modo al llamado «Reino de Nájera». Poco después, Nájera, Calahorra y otros lugares fronterizos fueron incorporadas al reino de Castilla por Alfonso VI de León, que alegaba derechos hereditarios y la tuvo Diego López I de Haro hasta 1113 en que Alfonso I de Aragón, esposo de Urraca I desposee a éste de la tenencia de Nájera y pone en su lugar a Fortún Garcés Cajal, que la tendrá entre 1113 y la muerte del rey de Aragón.


Born in Dorchester County, Maryland, Trippe was appointed a midshipman in the Navy on 5 April 1799. During the Quasi-War with France, he made his first cruise in the frigate Grondwet and later served in the schooner Eksperimenteer. On 21 May, he was assigned to Commodore Richard Dale's flagship President, and he served in her until early 1802 in operations against the Tripolitan corsairs in the Mediterranean.

He returned to the United States in April 1802 and received a furlough to make a mercantile voyage. On 24 May 1803, the Navy Department ordered Trippe to Vixen as an acting lieutenant. The schooner sailed for the Mediterranean on 3 August and joined Commodore Edward Preble's squadron off Tripoli on 14 September 1803.

Lieutenant Trippe served with distinction in the Mediterranean until the fall of 1805. On 3 August 1804, he led his crew of Gunboat Number 6, manned by another midshipman and nine sailors, to victory over the 36-man crew of a large Tripolitan boat. Trippe and his men boarded the enemy, and Trippe himself grappled with the leader of the pirates. Though his adversary towered over him, Lt. Trippe used his own agility and tenacity to emerge victorious in a desperate hand-to-hand struggle. Seriously wounded, he was unable to participate in the next three of Preble's five attacks on Tripoli. However, by the beginning of September, he had recovered sufficiently to resume command of Gunboat No. 6 for the fifth and final assault carried out on the 3d. For his gallentry in action against the Barbary pirates, Lt. Trippe received a sword and a commendation from Congress.

Trippe returned to the United States in November 1805, but 1806 found him back on duty in the Mediterranean. In 1808, Trippe served at Charleston, South Carolina, enforcing the embargo legislation. He took command of Onderneming on 23 January 1809, departed New York on 24 June, and headed for the Netherlands. On 31 July, he reached Amsterdam, where he delivered official dispatches and conducted negotiations which helped cement commercial relations between the Netherlands and the United States. Having helped open Dutch ports to American shipping, he weighed anchor on 10 October and reentered New York harbor on 2 December.

On 26 April, Trippe transferred to the command of Vixen and, a month later, departed New Castle, Delaware, bound for New Orleans, Louisiana. Off Stirrup Key on 24 June, Vixen came under the fire of a British ship, HMS Moselle. When summoned on board the Britisher, Trippe refused, cleared Vixen for action, and demanded an explanation of Moselle's untoward action. Her captain responded with an apology, stating that he had mistaken the American man-of-war for a Frenchman. Vixen then continued peacefully on her way and put into Havana, Cuba, six days later. On 9 July 1810, while en route from Havana to New Orleans, Lt. Trippe died of yellow fever. Ώ ] ΐ ]

He was the great-great-grandfather of Juan T. Trippe, Pan Am's founder and Chairman, and great-great-great-grandfather of artist Jim Trippe.


Siblings

  • Raimond IV de Toulouse, Comte de Saint-Gilles 1042-1105 Getroud in 1066 aanNe de Provence
    Raimond IV de Toulouse, Comte de Saint-Gilles 1042-1105Getroud in 1080 aanMathilde de Hauteville 1062-/1094
    Raimond IV de Toulouse, Comte de Saint-Gilles 1042-1105Getroud in 1094 aanElvira de Castilla ca 1080-1151/
  • Almodis de ToulouseMarried toPierre I de Melgueil, Comte de Melgueil ca 1045
    Almodis de ToulouseGetroud before 1088 aanRobert de Mortain, Comte de Mortain (1049-1090) ca 1031-1090
  • Hugues de Toulouse

Emmeline (Abitot) de Beauchamp (abt. 1076 - abt. 1123)

Story: Elmley Castle Original Owners* She inherited the Castle from her father who had originally owned it and it passed to the Beauchamp family through her marriage.

* "Robert the Bursar" (le Despencer, Steward), is credited with overseeing the construction of Elmley Castle in Worcestershire and was likely the 1st Castellan thereof.


Story: Emmeline De Abitot Holt and Little Witley manors passed to the Beauchamp family when Emeline de Abitot, the daughter and heiress of Urso de Abitot, married Walter de Beauchamp then owner of Elmley Castle.

In 1287 Little Witley manor was appended to Great Witley manor, which was under the Cooksey family, as part of a marriage trust agreement. A Cooksey heiress was married to Sir William Russell of Strensham in 1499, and Great Witley manor remained in Russell hands for over a hundred and fifty years. Little Witley manor followed the descendancy of Great Witley manor until the twentieth century.The hereditary office of sheriff descended to the Beauchamps with the marriage of Walter and Emeline. It remained with the family until 1471, when Richard Nevill, the Earl of Salisbury, husband of Ann who the sister and sole heiress of Henry Beauchamp, Duke and Earl of Warwick, being slain in Barnet Field fighting against the King Edward IV, lost his office. King Henry I invested Walter with that sheriffalty. He obtained a grant from the same monarch (to whom he was a steward) of all the lands belonging to Roger de Worcester, with a confirmation of certain lands given to him by Adelise, widow of his father-in-law, the said Urso de Abitot